دخترک خنده ای زد و چرخيد:هيچکس مثل من نمی رقصد!

پدرش اخم کرد: ساکت باش! در خيابان که زن نمی رقصد

در خيابان که زن نمی خندد،در خيابان که زن نمی چرخد

در خيابان که زن به مقصودی غير رسوا شدن نمی رقصد

زن نبايد بلند گريه کند،زن نبايد بلند کل بکشد

زن به جز در ميان آتش و دود،جز پس از سوختن نمی رقصد

*

دخترک بغض کهنه اش را خورد،يازده ساله ماده آهويی

که دگر در ميان دشت و دمن،در هوای ختن نمی رقصد

*

چشمهای پدر نمی ديدند،کودک پشت پلکهايش را

شهر سيمان و آهن است و در آن عطر آن پيرهن نمی رقصد

يوسفت را که گرگها خوردند،کاروانی نمی رسد از راه

دل به اعجاز بسته ای؟! بس نيست؟ گوش کن: اهرمن نمی رقصد؟

*

در خيابان شهرتان امروز دختران قشنگ می رقصند

جز تو اما کسی چنين زيبا در ميان کفن نمی رقصد!

نغمه مستشار نظامی/۱۳۸۴

  حالاشب است و ‍‍‍ پنجره ها پلك بسته اند
  بانوي من دوباره   دلت   را   شكسته اند 

  سيلي زدند بر رخ گلگون آفتاب 
  در را به روي پنجره و نور بسته اند
  
  بيعت نكرده اند مگر باطلوع صبح؟ 
  كين گونه عهد سبز خدا راگسسته اند ؟

  بانو بگو كدام طرف عشق مي وزد ؟
  وقتي تمام پنجره ها كورو خسته اند
 
  خون لخته هاي داغ حسن بر دو  دست تشت
 مي بارد و دوباره دلت را
                              ش
                                   ك
                                      س
                                           ت
                                              ه
                                                 اند ... 

دست من و ضریح  تو و یک شفای سبز
انگار باز می وزد اینجا صدای سبز
من پا به پای کودکیم باز آمدم
دست مرا رها مکن ای دستهای سبز
بوی گلاب می وزد اینجا گلاب و اشک
بوی گلاب و نقل و حنا و دعای سبز
مادر بزرگ دست مرا  میزند گره
با دستهای سبز و بزرگ خدای سبز
تکثیر می شوند و به پایان نمی رسند
در چشمهای آینه ها رد پای سبز
مانده است یادگار از آن روز ها هنوز
در شعر هام دست تو و واژه های سبز
بگذار باز هم بوزد عطر چشمهات
در واژه ای ساده ی بی ادعای سبز
دست مرا رها مکن ای خوب تا ابد
بگذار مستجاب شود این دعای سبز